วันอังคารที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2556

Tran Dinh Long Student 55-2-0628

MARTYRDOM

            Prewords
We always feel amazing about the stories of the martyrs who are suffer death to be witness of Christ wherever they are; in Rome, India, Egypt, Korea, Japan, Vietnam,…Many people believe that the Church still remain and the faith was spread through the world, a part is from the martyrs. At this study, I want to provide some idea about the Martyrdoms of the Church, especially at 3 first centuries. Personality, I have the Christian name is the name of the Martyr in Vietnam, and then I also have special interested in the martyrs. I think that it’s worthy for all Christian to know about some martyrs, their witness never make us stop amazing about the grace of Christ on them.

1.      Who is Martyr?
            A martyr  is somebody who suffers persecution and death for advocating, refusing to renounce, and/or refusing to advocate a belief or cause, usually a religious one.
               Greek: μάρτυς, mártys, "witness"; stem μάρτυρ-, mártyr-

Common features of stereotypical martyrdoms
1. A hero- A person of some renown who is devoted to a cause believed to be admirable.
2. Opposition - People who oppose that cause.
3. Foreseeable risk- The hero foresees action by opponents to harm him or her, because of his or her commitment to the cause.
4. Courage and Commitment- The hero continues, despite knowing the risk, out of commitment to the cause.
5. Death- The opponents kill the hero because of his or her commitment to the cause.
6.  Audience response- The hero's death is commemorated. People may label the hero explicitly as a martyr. Other people may in turn be inspired to pursue the same cause.


2.    Who is a Christian martyr?
            A Christian martyr is a person who is killed for following Christianity, through stoning, crucifixion, burning at the stake or other forms of torture and capital punishment.
3.    How to know if someone has true martyrdoms?
We saw that the Church proclaimed many martyrs, and beside that, there are many people who died and we used the word “martyr” falsely, so how to know if someone is true martyr? I provide some points that I found out here:
-         Real martyrs do not kill themselves
-         Real martyrs suffer harm but never inflict harm
-         Real martyrs do not seek death but accept it when it comes
-         The Christian martyr does not die out of hatred of the enemy, but out of love for Jesus
-         Real martyrs die bearing witness to truth
-         Martyrdom properly involves death, not just suffering, however intense
-         Some people are victims but not martyrs, Some people are heroes but not martyrs. For example, police die on his duty can't be seen as martyr.

4.     Who is the first martyr in the Church?
There are many people who die for God in the bible, but who can look as martyr in the time after Christ, who is greatest of the martyr, is Saint Stephen, the first martyr was recommended in the Church. One of the first seven deacons of the Christian Church, Saint Stephen is also the first Christian to be martyred for the Faith. The story of Saint Stephen's ordination as a deacon is found in the sixth chapter of the Acts of the Apostles, which also recounts the plot against Stephen and the beginning of the trial that resulted in his martyrdom; the seventh chapter of Acts recounts Stephen's speech before the Sanhedrin and his martyrdom.

5.    Summary of Martyrdoms in 3 first century
             We also call this period is the heroic age of the church which is full of story of people who die to be the testimony for their faiths. Starting from the stoning of Saint Stephen, and long last to 313, at the time of Constantines, point of changing the Church into an empire, when Christianity become the religion of the Roman empire in 380.
Christianity suffers totally 10 primarily persecution include:
            1. Nero, A.D. 67
            2.  Domitian, A.D. 81
            3. Trajan, A.D. 108
            4. Marcus Aurelius Antoninus, A.D. 162
            5. Commencing with Severus, A.D. 192
            6. Maximus, A.D. 235
            7.  Decius, A.D. 249
            8. Valerian, A.D. 257
            9. Aurelian, A.D. 274
            10. Diocletian, A.D. 303
There's no exactly the numbers of the Martyrs in this period, but many people believe that the Church can past this period of persecution from the protecting of the martyr. There's many story of martyrs was retold, that we can found amazing, or surprise when reading them. They are truly a soldier of God and worthy to be praise. One of the most well known at the time is the Colosseum, where many martyrs bleed out there at this time, to become the food of animals.

6.    The story of the twelve, what happen to the Apostles?
We, Christian, should feel interested in the Apostles, those who are foundation of the Church. Even though we don’t know exactly the works of them after the time in Jerusalem, but by the tradition of the Church, we can find some idea about their life. This is the words of Michael Patton, who is interested in the death of the Apostles an try to collect the story of them, It’s hard to know that if the story is true or not, because we can know all of them through the tradition. The situation is everyone want their hometown is the last place that one Apostle spend their life and suffer martyr there. However, Michael Patton used the grade of probability from A (highest probability) to D (lowest probability) to help us to understand how much the story worthy to believe in. Overall, it’s worth to know about the stories of martyrdom of the Apostles, who are close disciples of Christ, all of them died for one trust, that is the Easter, the Paschal Mystery of Christ. They do the something that their great teacher did, die for the truth.



1.      The Apostle James
James, the Apostle of the Lord, was the second recorded martyr after Christ’s death (Stephen was the first). His death is recorded in Acts 12:2 where it is told that Herod Agrippa killed him with a sword. Clemens Alexandrinus and Eusebius (Ecclesiastical History II.2) both tell how the executioner witnessed the courage and un-recanting spirit of James and was then convinced of Christ resurrection and was executed along with James.
Year of Martyrdom: 44-45 A.D.
Probability rating: A for the death of James, C- for the death of the executioner
2.      The Apostle Peter
Although, just before the crucifixion, Peter denied three times that he even knew Christ, after the resurrection he did not do so again. Peter, just as Jesus told him in John 21:18-19, was crucified by Roman executioners because he could not deny his master again. According to Eusebius, he thought himself unworthy to be crucified as his Master, and, therefore, he asked to be crucified “head downward.”
Year of Martyrdom: ca. 64 A.D.
Probability rating: A
3.     The Apostle Andrew
Andrew, who introduced his brother Peter to Christ, went to join Peter with Christ in eternity six years after Peter’s death. After preaching Christ’s resurrection to the Scythians and Thracians, he too was crucified for his faith. As Hippolytus tells us, Andrew was hanged on an olive tree at Patrae, a town in Achaia.
Year of Martyrdom: 70 A.D.
Probability rating: B
4.      The Apostle Thomas
Thomas is known as “doubting Thomas” because of his reluctance to believe the other Apostles’ witness of the resurrection. After they told him that Christ was alive, he stated “Except I shall see in his hands the print of the nails, and put my finger into the print of the nails, and thrust my hand into his side, I will not believe” (John 20:25). After this, Christ did appear to him and Thomas believed unto death. Thomas sealed his testimony as he was thrust through with pine spears, tormented with red-hot plates, and burned alive.
Year of Martyrdom: 70 A.D.
Probability rating: B concerning his martyrdom, D concerning the exact method of execution.
5.      The Apostle Philip
Philip was corrected by Christ when he asked Christ to “show us the Father, then this will be enough for us” (John 14:8). Christ responded, “Have I been so long with you, and yet you have not come to know Me, Philip? He who has seen Me has seen the Father; how can you say, ‘Show us the Father ‘?” (John 14:9). Philip later saw the glory of Christ after the resurrection and undoubtedly reflected with amazement on Christ’s response to his request. Philip evangelized in Phrygia where hostile Jews had him tortured and then crucified.
Date of Martyrdom: 54 A.D.
Probability rating: C
6.     The Apostle Matthew
Matthew, the tax collector, so desperately wanted the Jews to accept Christ. He wrote The Gospel According to Matthew about ten years before his death. Because of this, one can see, contained within his Gospel, the faith for which he spilled his blood. Matthew surely remembered his resurrected Savior’s words, “Lo, I am with you always, even unto the end of the world” (Matt. 28:20), when he professed the resurrected Christ unto his death by beheading at Nad-Davar.
Year of Martyrdom: 60-70 A.D.
Probability rating: B
7.      The Apostle Nathanael (Bartholomew)
Nathanael, whose name means “gift of God” was truly given as a gift to the Church through his martyrdom. Nathanael was the first to profess, early in Christ’s ministry, that Christ was the Son of God (John 1:49). He later paid for this profession through a hideous death. Unwilling to recant of his proclamation of a risen Christ, he was flayed and then crucified.
Year of Martyrdom: 70 A.D.
Probability rating: C
8.     The Apostle James the Lesser
James was appointed to be the head of the Jerusalem church for many years after Christ’s death. In this, he undoubtedly came in contact with many hostile Jews (the same ones who killed Christ and stated “His [Christ's] blood be on us and our children” (Matt. 27:25). In order to make James deny Christ’s resurrection, these men positioned him at the top of the Temple for all to see and hear. James, unwilling to deny what he knew to be true, was cast down from the Temple and finally beaten to death with a fuller’s club to the head.
Year of Martyrdom: 63 A.D.
Probability rating: B that he was cast down from the temple, D that he was being beaten to death with fuller’s club after the fall
9.      The Apostle Simon the Zealot
Simon was a Jewish zealot who strived to set his people free from Roman oppression. After he saw with his own eyes that Christ had been resurrected, he became a zealot of the Gospel. Historians tell of the many different places that Simon proclaimed the good news of Christ’s resurrection: Egypt, Cyrene, Africa, Mauritania, Britain, Lybia, and Persia. His rest finally came when he verified his testimony and went to be with Christ, being crucified by a governor in Syria.
Year of Martyrdom: 74 A.D.
Probability rating: B
10. The Apostle Judas Thaddeus
Judas questioned the Lord: “Judas said to him (not Iscariot), Lord, how is it that you will show yourself to us, and not unto the world?” (John 14:22). After he witnessed Christ’s resurrection, Judas then knew the answer to his question. Preaching the risen Christ to those in Mesopotamia in the midst of pagan priests, Judas was beaten to death with sticks, showing to the world that Christ was indeed Lord and God.
Year of Martyrdom: 72 A.D.
Probability rating: C
11. The Apostle Matthias
Matthias replaced Judas Iscariot (the betrayer of Christ who hanged himself) as the twelfth Apostle of Christ (Acts 1:26). It is believed by most that Matthias was one of the seventy that Christ sent out during his earthly ministry (Luke 10:1). This qualifies him to be an apostle. Matthias, of which the least is known, is said by Eusebius to have preached in Ethiopia. He was later stoned while hanging upon a cross.
Year of Martyrdom: 70 A.D.
Probability rating: D
12. The Apostle John
John is the only one of the twelve Apostles to have died a natural death. Although he did not die a martyr’s death, he did live a martyr’s life. He was exiled to the Island of Patmos under the Emperor Domitian for his proclamation of the risen Christ. It was there that he wrote the last book in the Bible, Revelation. Some traditions tell us that he was thrown into boiling oil before the Latin Gate, where he was not killed but undoubtedly scarred for the rest of his life.
Year of Martyrdom: 95 A.D.
Probability rating: A that he was not martyred, C that he was thrown into boiling oil
13.The martyrdom of Saint Paul
Because many people look Paul as the apostle of foreigner, so I recommend Paul here, for he also the one who suffer martyrdom. Paul, himself a persecutor of the Christian faith (Galatians 1:13), was brought to repentance on his way to Damascus by an appearance of the risen Christ. Ironically, Paul was heading for Damascus to arrest those who held to Christ’s resurrection. Paul was the greatest skeptic there was until he saw the truth of the resurrection. He then devoted his life to the proclamation of the living Christ. Writing to the Corinthians, defending his ministry, Paul tells of his sufferings for the name of Christ: “In labors more abundant, in beatings above measure, in prisons more frequent, in deaths often. Of the Jews five times received I forty stripes minus one. Three times I was beaten with rods, once was I stoned, three times I suffered shipwreck, a night and a day I have been in the deep; In journeys often, in storms on the water, in danger of robbers, in danger by mine own countrymen, in danger by the heathen, in danger in the city, in danger in the wilderness, in the sea, among false brethren; In weariness and painfulness, in watchings often, in hunger and thirst, in fastings often, in cold and nakedness “(2 Cor. 11:23-27). Finally, Paul met his death at the hands of the Roman Emperor Nero when he was beheaded in Rome.
Year of Martyrdom: ca. 67 A.D.
Probability rating: A

            http://www.wikipedia.com
            http://www.reclaimingthemind.com
            http://www.about-jesus.org


ประเสริฐ พิทักษ์คีรีบูน 56-2-0645

พระวรสารโดยนักบุญเปโตร (Gospel of St.Peter)     

ในปี 1886 ได้มีการค้นพบพระวรสารของนักบุญเปโตรในสุสานของนักพรตแห่งหนึ่ง ชึ่งเป็นพระวรสารที่ไม่ครบสมบูรณ์ นั่นหมายความว่าเราไม่มีข้อความฉบับที่สมบูรณ์ของพระวรสารเล่มนี้ แต่สิ่งที่ค้นพบในสุสานนั้นเป็นฉบับคัดลอกจาก 9 หน้าที่ครบสมบูรณ์ ซึ่งดูเหมือนว่าผู้เขียนมีการคัดลอกข้อความจากข้อความที่ไม่สมบูรณ์ และเป็นที่คาดคะแนว่า  ซีโมน เปโตร  เป็นผู้ที่เขียนพระวรสารเล่มนี้ และนี้แหละคือเหตุผลที่ว่าพระวรสารนั้นกลายเป็นพระวรสารของนักบุญเปโตร
ซีโมนเปโตร(กรีก: Σιμων Πέτρος ซีมอน เปโตฺรส) หรืออัครทูตเปโตร (กรีก: Απόστολος Πέτρος อะโปสโตโลส เปโตฺรส) ชาวคาทอลิกเรียกว่านักบุญเปโตร (Saint Peter) เดิมชื่อซีโมน เป็นชาวประมงคนหนึ่งของตำบลเบทไซดา (ลก. 5:3 ;ยน.1:44) แต่ว่าต่อมาได้ย้ายมาตั้งหลักแหล่งที่เมืองคาร์เปอร์นาอุม (มก.1: 21.29) นักบุญอันดรูว์ น้องชายของท่านได้เป็นคนแนะนำให้ท่านติดตามพระเยซู (ยน.1:42) และอาจเป็นนักบุญยอห์นผู้ให้รับบัพติศมาที่ได้เป็นผู้ตระเตรียมจิตใจของท่านสำหรับการพบปะครั้งสำคัญของท่านกับพระเยซู
พระเยซูทรงได้เปลี่ยนชื่อท่านใหม่ว่าเปโตร ซึ่งแปลว่า "ศิลา" (มธ.16 :17-19) ครั้งหนึ่งพระเยซูตรัสถามท่านว่า "ท่านคิดว่าเราเป็นใคร" และเปโตรได้ทูลว่า "พระองค์คือพระคริสตพระบุตรของพระเป็นเจ้า" พระเยซูจึงตรัสว่า "เราจะตั้งท่านเป็นหัวหน้าแทนเรา ทั้งจะมอบกุญแจอาณาจักรสวรรค์" (มธ.16 :15-19) สัญลักษณ์ที่เห็นเด่นชัดในภาพคือ มือของท่านมีลูกกุญแจนักบุญเปโตรเป็นพยานบุคคลชุดแรกผู้หนึ่งที่ได้แลเห็นพระคูหาว่างเปล่าของพระอาจารย์ (ยน. 20:6) และได้รับการประจักษ์มาขององค์พระเยซูเจ้าผู้ทรงกลับคืนชีพ (ลก. 23:34) และหลังจากที่พระเยซูเจ้าได้เสด็จขึ้นสวรรค์แล้ว ท่านก็ทำหน้าที่เป็นผู้นำบรรดาคริสตชน (กจ.1:15 ; 15:7)
ต่อจากนี้ไปเป็นพระวรสารของนักบุญเปโตรที่กระผมได้แปลจาก Text ภาษาอังกฤษของ แซม กิบสัน (English Translation from Sam Gibson) ซึ่ง แซม กิบสับ แปลมาจาก Text ภาษากรีก (Greek Text) มีทั้งหมด 14 บท
                1)  ...สำหรับชาวยิวไม่มีใครล้างมือของพวกเขาเลย แม้แต่เฮโรดและบรรดาผู้พิพากษาของพวกเขาก็ไม่คิดที่ล้างมือด้วยเช่นกัน เพราะพวกเขาไม่เต็มใจที่จะล้างมือ และแล้วปีลาทก็ยืนขึ้น 2. แล้วกษัตย์เฮโรดได้สั่งให้นำองค์พระผู้เป็นเจ้าออกไปและกล่าวว่า “จงทำตามที่เราบัญชาเจ้าให้ทำกับเขาเถิด”
                2) โยแซฟก็ได้ยืนอยู่ที่นั้นด้วย ซึ่งเป็นเพื่อนของปีลาท และขององค์พระผู้เป็นเจ้า และรู้ว่าพวกเขาเหล่านั้นกำลังจะนำพระองค์ไปตรึงไม้กางเขน โยแซฟได้ไปหาปีลาทและขอพระศพขององค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อที่จะนำพระศพของพระองค์ไปฝังในคูหา 2. และปีลาทก็สั่งเขาให้ไปหาเฮโรดและขอพระศพขององค์พระผู้เป็นเจ้า 3.เฮโรดจึงตอบว่า “น้องชายปีลาทเอ๋ย” แม้ไม่มีใครมาขอศพของเขา พวกเราก็จะฝังเขาก่อนที่วันสับาโตจะมาถึงอยู่แล้ว เพราะมีเขียนไว้ในธรรมบัญญัติว่า ”คนที่ถูกประหารชีวิตจะต้องถูกฝังก่อนที่พระอาทิตย์จะลับฟ้า” แล้วเฮโรดก็หันไปทางประชาชนในวันก่อนที่พวกเขาจะฉลองกันกินขนมปังไร้เชื้อ
                3) แล้วพวกเขานำองค์พระผู้เป็นเจ้าออกไปและผลักพระองค์ไปมาตลอดทางที่เดิน และพวกเขาก็พูดกันว่า “ให้เราลากพระบุตรของพระเจ้ากันเถิด เพราะว่าเขาได้อยู่ในอำนาจของพวกเราแล้ว ” 2. แล้วพวกทหารได้นำผ้าสีม่วงแดง และให้พระองค์ทรงนั่งบนบังลังผู้พิพากษาและพูดเยอะเย้ยพระองค์ว่า “ท่านผู้พิพากษาที่ยุติธรรม กษัตรย์แห่งชาวอิสราแอล ทรงพระเจริญเทอญ” 3. และทหารคนหนึ่งนำหนามมาสันเป็นมงกุฎแล้วนำสวมลงบนหัวขององค์พระผู้เป็นเจ้า 4. และอีกหลายคนที่ยืนอยู่รอบๆ พระองค์ได้ถ่มน้ำลายใส่ดวงตาของพระองค์ และอีกคนได้ตบพระพักร์ของพระองค์ ในขณะที่อีกคนนำไม้เรียวให้พระองค์ถือเหมือนว่าเป็นคฑา และอีกคนก็เฆี่ยนตีพระองค์แล้วกล่าวเยอะเย้ยพระองค์ว่า “ ให้เราแสดงความเคารพต่อพระบุตรของพระเจ้า “ขอทรงพระเจริญเทอญ” ”
                4) แล้วพวกเขานำคนร้ายสองคนไปตรึงกางเขนพร้อมกับองค์พระผู้เป็นเจ้า และได้ตรึงองค์พระผู้เป็นเจ้าระหว่างคนร้ายสองคนนั้น แต่พระองค์ยังคงเงียบเหมือนดัวว่าพระองค์ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย       2. และเมื่อตรึงพระองค์บนกางเขนแล้ว กางเขนก็ถูกยกตั้งตรงขึ้น แล้วพวกเขาก็ได้ติดป้ายเหนือพระเศียรของพระองค์ เขียนข้อความไว้ว่า “ นี่คือกษัตริย์แห่งอิสราแอล”    3. เมื่อเหล่าทหารตรึงพระองค์แล้ว พวกเขาก็นำฉลองพระองค์มาว่างไว้ต่อหน้าพระองค์แล้วทำการแบ่งออกเป็นชิ้นๆในท่ามกลางพวกเขา แล้วพูดกันว่า เรามาเล่นจับฉลากกันเถิดว่าใครจะได้เสื้อคลุมนี้ไปบ้าง 4. แต่คนหนึ่งในอาชญากรที่ถูกตรึงพร้อมกับองค์พระผู้เป็นเจ้า ตำหนิพวกเขาและกล่าวว่า “ สำหรับพวกเราได้รับโทษจากความชั่วร้ายที่เราได้กระทำนั้นสมควรแล้ว  แต่ชายผู้นี้ซึ่งจะเป็นผู้ช่วยมนุษย์ให้รอด เขาได้ทำอะไรผิดต่อพวกท่านเลย” และพวกเขาเกิดความโกรธกริ้วต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และทหารจึงสั่งว่าขาของเขาไม่ควรที่จะถูกตีให้หัก เพราะเขาจะได้ตายอย่างเจ็บปวดทรมาน
                5) ในขณะนั้นเป็นเวลาเที่ยงวัน ได้เกิดความมือปกคลุมไปทั่วแคว้นยูเดีย เพราะดวงอาทิตย์มืดมิดดับลง พวกเขาจึงเกิดความกลัวเป็นอย่างยิ่ง และบอกว่าดวงอาทิตย์ไม่ควรที่จะมืดมิดเพราะเขายังมีชีวิตอยู่ และเพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “ ดวงอาทิตย์จะไม่ส่องแสงอยู่เหนือผู้ที่ถูกประหารชีวิต” 2. แล้วคนหนึ่งในพวกเขากล่าวว่า “ จงนำน้ำส้มสายชูและน้ำขมให้เขาดื่มซิ” ดังนั้นพวกเขาจึงผสมน้ำสมสายชูและน้ำขมผสมให้พระองค์ดื่ม 3. แล้วพวกเขาปฏิบัติตามทุกสิ่งทุกอย่างที่พูด และได้ทำให้บาปของพวกเขาตกอยู่บนหัวของพวกเขาเอง 4. แล้วตอนนั้นมีผู้คนมากมายได้จุดโคมไฟขึ้นมา เหมือนกับว่าตอนนั้นเป็นเวลากลางคืน ซึ่งเป็นเวลาที่ต้องไปนอนแล้ว 5. และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงร้องออกมาด้วยเสียงอันดังว่า “พระบิดาเจ้าข้า พระบิดาเจ้าข้า พระองค์ทรงทอดทึ้งข้าพเจ้าแล้วหรือ?” หลังจากที่พระองค์ได้เป็นเล่งเสียงอันดังออกมาแล้วพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ 6. และในเวลาเดียวกันผ้าคลุมที่อยู่ในพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็มได้ชีกขาดออกเป็นสองส่วนตั้งแต่บนจนถึงล่างสุด
                6) หลังจากนั้นทหารก็ดึงตะปูออกจากพระหัตน์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า แล้ววางพระองค์ลงบนพื้นดิน และแล้วทั่วทั้งแผ่นดินเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง พวกเขาจึงความกลัวเป็นอย่างยิ่ง 2. และแล้วพระอาทิตย์ก็เริ่มโผล่ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง และพบว่าเวลานั้นยังเป็นเวลาบ่าย 3 โมง 3. ชาวยิวกลับเต็มเปี่ยมด้วยความเปรมปรีอีกครั้ง และได้มอบพระศพของพระอค์ให้กับโยแซฟเพื่อนำพระศพไปฝัง เพราะพวกเขาเห็นว่าพระองค์ได้เคยกระทำสิ่งที่ดีงามมาก่อน 4. แล้วโยแซฟได้นำพระศพขององค์พระผู้เป็นเจ้าไปทำความสะอาด และนำผ้าสินินมาห่อพระศพของพระองค์ แล้วโยแซฟนำพระศพขององค์พระผู้เป็นเจ้าไปฝังใน หลุ่มฝังศพของเขาเอง ซึ่งมีชื่อรียกว่า “สวนของโยแซฟ”
                7) จากนั้นชาวยิว และพวกสมณะ และพวพระสงฆ์รู้ว่าความผิดที่ชั่วร้ายอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาได้กระทำลงไป ทำให้พวกเขาเริ่มที่จะโศกเร้าเสียใจและพูดว่า “ วิบัติแก่บาปของพวกเรา” การภิพากษา และจุดสิ้นสุดของกรุงเยรูซาเล็มใกล้เข้ามาแล้ว! 2. แต่ส่วนฉันก็ยังคงร้องให้อยู่กับเหล่าเพื่อนๆ และพวกเราก็ได้ซ้อนตัวไว้เพราะกลัวว่าพวกยิวจะค้นหาเรา หลังจากที่ได้ตรึงพระองค์เหมือนกับเป็นอาชญากร ส่วนพวกเราคิดที่จะไปเผาพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็ม 3. นอกจากนี้แล้วพวกเราได้อดอาหารไม่กินไม่ดื่ม ไว้ทุกข์โศกเศร้า และร้องให้ทั้งคืนทั้งวันจนถึงวันสับบาโต
                8) แต่บรรดาธรรมจารย์และฟาริสี และพวกผู้ใหญ่สมณะได้มารวมตัวกัน เพราะพวกเขาเคยได้ยินคนกล่าวพึมพำว่าพระองค์จะฟื้นคืนชีพหลังจากตายสามวัน แล้วพวกเขาเอามือตีอกของตัวเองและพูดว่า “ ถ้าสัญญาณที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ได้เกิดขึ้นในการตายของเขาก็แสดงว่าเขาผู้นี้เป็นผู้บริสุทธิ์” 2. และบรรดาพวกผู้ใหญ่สมณะจึงเกิดความกลัวเป็นอย่างยิ่ง จึงมาหาปีลาท อ้อนวอนและขอร้อง แล้วพูดกับปีลาทว่า  3. “ จงให้ทหารแก่เราเถิด แล้วพวกเราจะให้ทหารเฝ้าคูหาจนครบ 3วัน เพื่อไม่ให้บรรดาศิษย์ของเขาขโมยศพของเขาไป แล้วประกาศแก่ประชาชนว่า “เขากลับเป็นขึ้นมาจากบรรดาผู้ตายแล้ว” แล้วพวกประชาชนก็จะมาทำร้ายเรา” 4. ดังนั้นปีลาทจึงสั่งเปโตรนิอุส ชึ่งเป็นนายร้อยกับบรรดาทหารไปเฝ้าคูหาไว้ และบรรสมณะกับธรรมจารย์ก็ได้ไปกับบรรดาทหารที่คูหาด้วย 5. แล้วพวกเขาก็ได้กลิ้งก้อนหินแผ่นขนาดใหญ่มาปิดปากคูหาไว้ 6. แล้วพวกเขาได้ทำการฉาบปิดผนึก ปิดปากคูหาไว้หนาถึง 7 ชั้น แล้วพวกเขาก็ได้นำเต็นท์มาตั้งไว้หน้าคูหา และให้ทหารเฝ้ายามไว้ตลอดเวลา
                9) เช้าวันรุ่งขึ้นใกล้วันสับบาโตประชาชนกลุ่มใหญ่มาจากกรุงเยรูซาเล็มและบริเวณใกล้เคียงได้มาที่คูหาเพื่อมาดูคูหาที่ปิดไว้อย่างแน่นหนา  2. แต่ในระหว่างกลางคือก่อนวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า ขณะที่ทหารยามกำลังเฝ้ายามอยู่ครั้งละสองคนๆในทุก ๆ ชั่วโมงอยู่นั้นได้เกิดเสียงดังมหึมาจากท้องฟ้า 3. แล้วพวกเขาได้เห็นท้องฟ้าเปิดออกและมีบุรุษสองคนปรากฎตัวขึ้นมาพร้อมด้วยแสงอันเจิดจ้า แล้วบุรุษทั้งสองคนนั้นได้เข้ามาที่พระคูหา 4. และแล้วหินก้อนใหญ่ที่ปิดพระคูหาไว้ก็ได้กลิ่งออกไปเอง ไปอยู่ข้างๆ  แล้วพระคูหาก็เปิดออก และบุรุษสองคนนั้นได้เข้าไปในพระคูหา
                10)  เมื่อเหล่าทหารยามได้เห็นเหตุการณ์เล่านั้นจึงปลุกนายร้อยและพวกผู้ใหญ่สมณะ (เพราะพวกเขาก็ได้เฝ้าอยู่ที่นั้นด้วย) 2. ขณะที่ทหารยามเล่าถึงเหตุการณ์ที่พวกเขาเห็นยังไม่ทันจบ พวกเขาก็เห็นบุรุษ สาม คนออกมาจากพรพระคูหา สองคนกำลังประคองอีกคนหนึ่งไว้ ซึ่งเดินตามหลังเขามา 3. พวกเขาเห็นว่าบุรุษสองคนมุ่งหน้าไปสู่สวรรค์ แต่บุรุษอีกคนไปมุ่งหน้าไปเหนือท้องฟ้าสวรรค์โดยการนำของบุรุษทั้งสองคน 4. และพวกเขาได้ยินเสียงดังออกมาจากสวรรค์ว่า “ ท่านได้เทศน์สอนพวกเขาจนถึงพวกเขาหลับเชียวหรือ? ” 5. แล้วได้ยินเสียงตอบจากกางเขนว่า “ใช่”
                11) พวกเขาเหล่านั้นได้ปรึกษากัน และคิดจะนำเหตุการณ์เหล่านี้ไปบอกกับปีลาท 2. แต่ในขณะที่พวกเขากำลังคิดอยู่นั้นสวรรค์ก็ได้เปิดออกอีกครั้งหนึ่ง และบุรุษผู้หนึ่งปรากฎตัวออกมาอีกครั้ง แล้วได้เข้าไปในพระคูหา 3. เมื่อคนที่อยู่กับนายร้อยเห็นเหตุการณ์เหล่านั้น พวกเขาได้หนีไปจากพระคูหา แล้วรีบไปหาปีลาทในคืนนั้นทันที พวกเขาได้เล่าทุกสิ่งที่พวกเขาได้เห็นแก่ปีลาทด้วยเสียงที่โศกเศร้าว่า “ เขาเป็นพระบุตรของพระเจ้าอย่างแท้จริง” 4. ปีลาทตอบพวเขาและพูดว่า “ มือของฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเลือดของพระบุตรของพระเจ้า สิ่งทั้งหมดนั้นเป็นพวกเจ้าที่กระทำ” 5. แล้วบรรดาผู้ใหญ่สมณะได้ขอร้องและอ้อนวอนปีลาทให้สั่งนายร้อย และเหล่าทหารยามไม่ให้เล่าสิ่งต่าง ๆ ที่พวกเขาได้เห็นให้ใครฝัง  6. พวกเขาพูดว่า “ มันจะดีกว่าสำหรับเรา ที่บาปอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดของเรานี้อยู่ต่อเฉพาะพระพักษ์พระเจ้า ดีกว่าตกอยู่ในมือของชาวยิว และเราถูกขว้างด้วยก้อนหิน” 7. ดังนั้นปีลาทจึ่งสั่งนายร้อย และเหล่าทหารยามไห้ให้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น
                12) รุ่งเช้าในวันของคงค์พระผู้เป็นเจ้า  มารีย์ ชาวมักดาลา สาวกขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ไปที่พระคูหาขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อทำตามประเพณีสำหรับผู้ที่ต้องแสดงความรักต่อผู้ที่ได้ตายจากไปแล้ว 2. เธอไปที่พระคูหาพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงบางคน 3. แต่พวกเขากลัวว่าชาวยิวจะเห็นเขาและพูดว่า “ แม้ว่าเราจะไม่สามารถร้องให้คร่ำครวนในวันนั้นที่พระองค์ถูกตรึงบนกางเขน แต่เราจะไปทำที่หลุมฝังศพของพระองค์ ” 4. แต่ใครเล่าจะกลิ้งแผ่นหินแผ่นใหญ่ออกจากปากพระคูหาให้เรา เพื่อที่พวกเราจะสามารถเข้าไปในพระคูหาได้ และทำในสิ่งที่ควรต้องทำเพื่อพระองค์ 5. ก้อนหินนั้นมันใหญ่มาก และ“เราก็กลัวคนจะมาเห็นพวกเรา และหากพวกเราไม่สามารถกลิ้งก้อนหินได้ เราจะนั้งที่ปากพระคูหา และจะทำการระลึกถึงพระองค์ที่นั้น แล้วร้องให้ด้วยความโศกเศร้าและเอามือตีอกของเราจนกว่าเราจะกลับถึงบ้าน”
                13) และเมื่อพวกผู้หญิงไปถึงก็พบว่าพระคูหานั้นเปิดอยู่ พวกเขาจึงเข้าใกล้พระคูหาและมองเข้าไปก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ตรงกลางพระคูหา ใบหน้าของเขาสง่างามมาก สวมเสื้อผ้าที่แสงเปร่งปรากายรุ่งโรจน์ บุรุษผู้นั้นจึงกล่าว่า  2. “พวกท่านมาทำอะไรที่นี้ ?  ท่านกำลังเสาะหาใครอยู่? ทำไม่ท่านจึงเสาะหาผู้ที่ถูกตรึงกางเขน? เขาไม่อยู่แล้ว  เขากลับคืนพระชนมชีพแล้ว ถ้าหากว่าท่านไม่เชื่อก็ดูที่ว่างพระศพของพระองค์นี้ซิ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว พระองค์ได้ทรงกลับคืนชีพ และกลับไปในที่ที่พระองค์จากมาแล้ว ” 3. แล้วบรรดาผู้หญิงได้วิ่งกลับมาด้วยความกลัว
                14)  ในตอนนั้นเป็นวันสุดท้ายของการฉลองการกินขนมปังไร้เชื้อ และหลายคนก็กำลังกลับไปที่บ้านของตน ซึ่งเทศกาลฉลองนี้กำลังจะจบลง  2. แต่พวกเราอัครสาวกทั้ง 12 คนขององค์พระผู้เป็นเจ้ายังคงร้องให้ และเศร้าโศกเสียใจอยู่ พวกเราแต่ละคนกำลังเสียใจกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น และที่สุดแล้วแต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับไปที่บ้านของตน 3. แต่ฉัน ซีโมน เปโตร และ แอนดรูว์ น้องชายของฉันได้นำอวนจับปลาของเรา และมุ่งหน้าไปที่ทะเลสาบ และคนอื่นที่อยู่กับเรา คือ เลวี บุตรของอัลเฟอัส ผู้ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้า .....
…………………………………………………………..
                ข้อความ (Text) ของพระวรสารก็ไดจบลงที่ บทที่ 14:3 อย่างกระทันหัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันเป็นการคัดลอกมาจากข้อความ (Text) ที่ไม่สมบูรณ์ ซึ่งยังมีอีกหลายส่วนที่ขาดหายไป
                สรุปความคิดเห็นของผู้แปล
                จากการได้อ่านและได้แปลพระวรสารของนักบุญเปโตรแล้ว ผมเห็นว่ามุมมองและลีลาในการเขียนพระวรสารของนักบุญเปโตรนั้นมีแตกต่างจากพระวรสารทั้งสี่ คือ ของมัทธิว มารโก ลูกา และยอห์น อย่างเห็นได้ชัด นักบุญเปโตรใช้คำพูดที่ดูแล้วจะแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของพระเยซูเจ้าในฐานะพระบุตรของพระเป็นเจ้า พระองค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดอย่างแท้จริง และบางทีใช้ข้อความหรือความพูดที่ดูแล้วจะเว้อไปหรืออาจเกินความเป็นจริงไปนิด ๆ แต่เมื่ออ่านแล้วชวนให้ตื่นเตนและน่าสนใจเช่นกัน เช่น ขณะที่พระเยซูเจ้าทรงถูกทรมาน ถูกตรึงกางเขน พระองค์ทรงเงียบ ไม่แสดงอาการว่าเจ็บปวดใดๆ นี่แสดงให้เราเห็นว่า พระเยซูเจ้าทรงเป็นเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป และการฟื้นคืนชีพของพระองค์ดูจะยิ่งใหญ่ คือมีท้องฟ้าเปิดออกอย่างกับในวันที่พระเยซูเจ้ารับศีลล้างบาปที่แม่น้ำยอห์นแดน ซึ่งเหมือนว่านักบุญเปโตรต้องการเน้นย้ำถึงการเป็นพระบุตรของพระเจ้าอย่างแท้จริง และดูเหมือนว่า นักบุญเปโตรจะเยอะเย้ยพวกสมณะ ฟาริสี และชาวยิวด้วย ดังจะเห็นได้จากข้อความที่ว่า “พวกเขาได้ยินเสียงดังออกมาจากสวรรค์ว่า “ ท่านได้เทศน์สอนพวกเขาจนถึงกับพวกเขาหลับเชียวหรือ? ” แล้วได้ยินเสียงตอบจากกางเขนว่า “ใช่” เป็นต้น ซึ่งถ้าเราอ่านจาก Text ที่เป็นภาษาอังกฤษแล้ว จะรับรู้ถึงอารมณ์ในการเขียนพระวรสารได้อย่างชัดเจนมากกว่าภาษาไทย เพราะบางทีการแปลมาเป็นภาษาไทยนั้นได้แสดงออกไม่ได้อารมณ์เหมือน Text ในภาษาอังกฤษเท่าที่ควรนัก ซึ่งผมคิดว่าพระวรสารโดยนักบุญเปโตรนั้นเป็นพระวรสารนอกระบบที่เราควรอ่านไว้ เพราะทำให้เราได้เห็นมุมมองอีกด้านของพระวรสารที่เราไม่อาจเคยรับรู้มาก่อน
__________________________________________________________
แปลโดย : ประเสริฐ  พิทักษ์คีรีบูน
เอกสารอ้างอิง :
            www.earlychristianwritings.com › Apocrypha‎.

             th.wikipedia.org/wiki/ ซีโมนเปโตร.

วันพฤหัสบดีที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2556

วิทยา เขียวประไพ 56-2-0631

ศาสนาของเทพเจ้าของชาวโรมัน

ศาสนาเทพเจ้าของโรมันนั้น ได้รับอิทธิพลมากจากศาสนาหรือตำนานเทพเจ้ากรีก ซึ่งเมื่ออาณาจักรกรีกล่มสลายลงและอาณาจักรโรมันกำลังรุ่งเรืองขึ้นหรืออยู่ในช่วงสร้างตัวให้เจริญขึ้นเป็นมหาอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ สิ่งที่ทำให้ชาวโรมันที่นับถือศาสนาเทพเจ้าเจริญชีวิตโดยที่มีความเชื่อในเรื่องของเทพเจ้าได้นั้นมาจากการนับถือและการหวังผลตอบแทนจากเทพเจ้า ชาวโรมันที่นับถือศาสนาเทพเจ้าได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องราวของ ตำนานเทพเจ้ากรีกเป็นอย่างมาก เพียงแต่เหล่าเทพเจ้าของชาวโรมันนั้นเปลี่ยนลักษณะนิสัยหรือชื่อเรียกที่แตกต่างไปจากเดิมเพื่อที่จะเสริมสร้างให้เทพเจ้าเหล่านั้นดูน่าเกรงขามเพราะชาวโรมันที่นับถือเทพเจ้าเหล่นนี้นั้นมองว่าเทพเจ้าในแบบฉบับของชาวกรีกนั้นมีท่าทีที่อ่อนแอเกินไปดังนั้นชาวโรมันจึงเปลี่ยนชื่อเรียกให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้นเพื่อความเหมะสมกับอาณาจักรโรมันที่จะยิ่งใหญ่ขึ้นในอีกไม่ช้านั้นเอง
เทพเจ้ากรีก แห่งยอดเขาโอลิมปัส
เทพโอลิมปัส (The Olympians, Major gods) เป็นเทพที่อาศัยบนยอดเขาโอลิมปัส (Olympus) มีทั้งหมด 12 องค์ ดังนี้ (ไม่นับ ฮาเดสหรือพลูโต ซึ่งถูกขับไล่ออกจากกลุ่ม)
1. ซุส (Zeus) (ทางโรมันเรียกว่า จูปิเตอร์) เป็นราชาของบรรดาเทพเจ้าทั้งหลายและเหล่ามนุษย์บนโลก ซุสมีอาวุธเป็น Thunderbolt (อัศนีบาต) เทพซุสมีพี่น้องซึ่งเป็นเทพปกครองโลกร่วมกัน 5 องค์ ได้แก่ เทพโพไซดอน เทพีดีมิเทอร์ เทพีเฮร่า เทพฮาเดส และเทพีเฮสเทีย
2. โพไซดอน (Poseidon) (ทางโรมันเรียกว่า เนปจูน) เทพเจ้าแห่งท้องทะเล สัญลักษณ์ของพระองค์คือ “สามง่าม” หรือ “ตรีศูล” เทพผู้เขย่าพื้นพิภพ ผู้บัลดาลให้เกิดพายุ บิดาแห่งม้า
3. ดิมิเทอร์ (Demeter) (ทางโรมันเรียกว่า ซีรีส) เทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ เกษตรกรรม การเก็บเกี่ยว
4. เฮรา (Hera) (ทางโรมันเรียกว่า จูโน) ราชินีแห่งสวรรค์ เป็นทั้งพี่สาวของซุสและเป็นภรรยาด้วย เฮร่าเป็นเทพีแห่งการให้กำเนิดทารก การสมรส สตรี การสมรสสัตว์ประจำพระองค์คือนกยูง
5. เฮสเทีย (Hestia) (ทางโรมันเรียกว่า เวสตา) เทพีพรมจรรย์แห่งการครองเรือน เทพแห่งครอบครัว ในฐานะของเทพีผู้รักษาบ้าน พระนางเป็นผู้ที่สร้างบ้านขึ้นเป็นคนแรก วิหารของพระนางอยู่ที่กรุงโรม ซึ่งจะได้รับการบวงสรวงจากสาวพรหมจารี พระนางมีสัญลักษณ์เป็นไฟนิรันดร
6. แอรีส (Ares) (ทางโรมันเรียกว่า มาร์ส) เทพแห่งสงคราม บุตรของ ซูส กับ เฮร่า สัตว์ประจำพระองค์คือเหยี่ยวและสุนัขมังกรไฟ (บางตำราว่าเป็นนกแร้ง) เทพองค์นี้มีเทพที่เป็นน้องสาว ชื่อว่า อีริส เธอคือเทพีแห่งการวิวาท
7. อะพอลโล (Apollo) (ทางโรมันก็เรียกว่า อะพอลโลเช่นกัน) เทพเจ้าแห่งการทำนาย กีฬา การรักษาโรคภัย การดนตรี และ เป็นเทพแห่งพระอาทิตย์ เป็นบุตรแห่ง ซีอุส และ เทพีเลโต (Leto) มีน้องสาวฝาแฝดชื่อ อาร์เทมิส (Artemis) อะพอลโล่มีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์คือ ต้นลอเรล Laurel สัตว์ศักดิ์สิทธิ์คือนกกาเหว่าและห่าน เครื่องดนตรีประจำพระองค์คือพิณ วิหารศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์อยู่ที่เดลฟี่ Delphi ซึ่งที่นั่นจะมีนักบวชคอยบอกคำทำนายของพระองค์ให้แก่ประชาชนที่มาสักการบูชา
8. อาร์เทมีส (Artemis) (ทางโรมันเรียกว่า ไดแอนนา)  เทพีแห่งดวงจันทร์และการล่าสัตว์ เป็นบุตรีของซูสและ เทพีเลโต เป็นน้องสาวแฝดของอะพอลโล่ พระองค์เป็นเทพีพรหมจรรย์องค์หนึ่งใน 3 องค์ ภาพที่ผู้คนเห็นอยู่เสมอๆ คือพระองค์จะถือธนูและศร มีสุนัขติดตาม สวมกระโปรงสั้น บางครั้งอาจเห็นเธออยู่บนรถศึกเทียมด้วยกวางขาว
9. เฮอร์มีส (Hermes) (ทางโรมันเรียกว่า เมอร์คิวรี) เทพแห่งการค้า การโจรกรรม และผู้ส่งสารของเหล่าทวยเทพ เป็นบุตรของ ซูส กับ เทพธิดาไมอา เทพไททัน พระองค์มักจะปรากฏกายในลักษณะสวมหมวกขอบกว้าง สวมรองเท้ามีปีก ถือคทาที่มีงูพัน ชื่อ คะดูเซียสซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการแพทย์
10. อาธีน่า (Athena) (ทางโรมันเรียกว่า มิเนอร์วา Minerva) เทพีแห่งความเฉลียวฉลาด และศิลปศาสตร์ทุกแขนงของกรีกรวมถึงศิลปะการต่อสู้ด้วย ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์คือต้นมะกอก
เทพีอธีน่า เป็นผู้ที่มอบมะกอกให้กับมนุษย์เป็นองค์แรก ทำให้เมือง Athens ได้ใช้ชื่อของพระองค์เป็นชื่อเมืองเพื่อเป็นเกียรติ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเธอได้แก่ นกฮูก
11. อะโฟรไดต์ (Aphrodite) (ทางโรมันเรียกว่า วีนัส) เทพีแห่งความรักและความงาม เป็นบุตรีของ ซูส กับ เทพีไดโอนี่ (บางตำราว่าเกิดจากฟองคลื่น) สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเธอได้แก่นกกระจอก นกนางแอ่น ห่าน และเต่า ส่วนดอกไม้และผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ของพระนางได้แก่กุหลาบ Myrtle และแอปเปิล กล่าวกันว่าพระนางเป็นเทพีผู้คุ้มครองเหล่าโสเภณีด้วย นางได้สมรสกับเฮเฟสทัส เทพแห่งการช่างที่ทีรูปร่างอัปลักษณ์ จึงได้มีสัมพันธ์ชู้สาวกับแอเรส หรือมาร์ส เทพแห่งสงคราม ต่อมาได้มีบุตรชื่อคิวปิด(อิรอส)เทพแห่งความรัก และบุตรคนเล็ก แอนติรอส เทพผู้บันดานให้เกิดความรักตอบ
12. เฮเฟสตัส (Hephaestus) (ทางโรมันเรียกว่า วัลแคน) เทพแห่งไฟ โลหะ และการช่าง เป็นบุตรของ ซูส กับ เฮร่า (บางตำราว่าเป็นบุตรของ Hera ผู้เดียว) พระองค์เป็นเทพที่พิการและอัปลักษณ์ฃ
13. เฮเดส (Hades) หรือฮาเดส (ทางโรมันเรียกว่า พลูโต) เทพแห่งใต้พิภพยมโลก และเป็นเทพดูแลอัญมณีใต้ดิน ชาวกรีกบูชาพระองค์ก่อนเสมอที่จะลงมือทำเหมืองแร่ แต่เดิมถูกจัดอยู่ในกลุ่มเทพทั้ง 12 แต่ถูกขับไล่ออกจากกลุ่ม (ริก ไรออร์แดน : 2537)
เป็นที่น่าสังเกตุอย่างนึงว่าแม้จะรับอิทธิพลตำนานเทพเจ้ากรีกมาแต่ชาวโรมันก็ไม่ได้นับถือเทพเจ้าของชาวกรีกทั้งหมดแต่เลือกตัวหลักๆ ออกมาแล้วเน้นไปที่เทพเจ้าอื่นๆที่พวกเขาให้ความสำคัญมากกว่า ดังนั้นจึงสรุปได้ดังนี้ว่าเทพเจ้าโรมันมีทั้งหมด 12 องค์ คือ
เทพแซทเทิร์น(พ่อของจูปิเตอร์),เทพยูเรนัส(พ่อของแซทเทิร์น),เทพีไดแอนนา,คิวปิด
(เทพแห่งความรัก)
                เทพเจ้าทั้ง 12 องค์นี้ชาวโรมันเลือกและให้การนับถือเป็นเทพเจ้าและแน่นอนว่าแต่ละเทพก็จะมีความสามารถที่แตกต่างกันไปตามสภาพและเมื่อพวกเขาบูชาเทพเจ้าองค์ไหนพวกเขาจะหวังว่าเขาจะได้รับการตอบแทนจากเทพเจ้าเหล่านั้นรวมถึง พวกเขาก็จะรู้สึกได้รับการปกป้องหรือการดูแลจากเทพเจ้าที่พวกเขาได้ถวายบูชาด้วยความเคารพ เช่น ทหารของชาวโรมัน จะบูชาเทพเจ้า มาร์ส ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามที่มีความแข็งแกร่ง เก่งกาจในการรบและทำสงคราม พวกเขาจะบูชาเทพเจ้า มาร์ส ก่อนที่จะทำการรบโดยมีความคิดที่ว่าเทพพระเจ้าจะต้องช่วยพวกเขาให้รบชนะเช่นเดียวกัน เมื่อรบชนะพวกเขาจะสรรเสริญเทพเจ้านี้ด้วยการถวายบูชาด้วยสิ่งของที่ยึดมาได้ (สินสงคราม) เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่เทพเจ้ามาร์ส
(ริก ไรออร์แดน: 2537)
การบูชาเทพเจ้าและเทวสถานโรมัน
ชาวโรมันจะทำการสักการะ, สวนดมนต์, ถวายสิ่งสักการะ และ ทำการสังเวยต่อเทพเจ้ากันที่เทวสถาน เทพ/เทพีองค์สำคัญ โดยใช้สถานที่ที่เรียกว่า เทวสถานโรมัน (อังกฤษ: Roman temple หรือ Fanum) ในความเชื่อเดิมในเรื่องที่เกี่ยวกับ ลัทธิเพกันโรมัน ผู้ถือปฏิบัติมักจะทำการสักการะที่เทวสถาน มีการจัดตั้งขบวนแห่อย่างสมเกียรติ การสังเวยมักจะทำกันบนแท่นบูชาภายนอกเทวสถานที่ทำให้ง่ายต่อการทำความสะอาด และสามารถรับผู้เข้าร่วมพิธีได้มากกว่า เทวสถานโรมันจะมีขนาดไม่ใหญ่นักและจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้เป็นที่ตั้งของรูปสลักของเทพประจำลัทธินิยมในห้องหลักที่เรียกว่า “cella” (เซลลา) เซลลาเองก็อาจจะมีแท่นบูชาขนาดเล็กสำหรับจุดธูป (มีการค้าขายธูปด้วย) หลังเซลลาก็จะเป็นห้องเดียวหรือหลายห้องที่ใช้โดยผู้เข้าร่วมพิธีสำหรับเก็บเครื่องไม้เครื่องมือหรือสิ่งที่จะถวายเทพ
(Google : สารานุกรมเสรี หมวดหมู่เทพเจ้า)
การประกอบพิธีกรรมเพื่อบูชาเทพเจ้าของชาวโรมันมีลักษณะเหมือนการต่อรอง กล่าวคือ เมื่อมนุษย์กระทำการบางอย่างแก่เทพเจ้า เทพเจ้าก็จะต้องกระทำสิ่งที่มนุษย์ต้องการให้เป็นการตอบแทน สิ่งที่ชาวโรมันต้องการจากเทพเจ้ามักเกี่ยวข้องกับเรื่องทางวัตถุ ไม่เกี่ยวข้องกับคุณธรรมหรือทางพ้นทุกข์เยี่ยงศาสนาอื่นๆ เช่น ความร่ำรวย และสุขภาพที่แข็งแรง เป็นต้น เมื่อความปรารถนาของเขาสัมฤทธิ์ผล ชาวโรมันก็จะสังเวยเทพเจ้าด้วยสิ่งของหรือการกระทำบางอย่างตามที่ได้สัญญาไว้แต่หากเทพเจ้ามืได้นำพาหรือให้สิ่งที่เขาปารถนาแล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องบุชาเทพเจ้า แต่อย่างไรก็ดี เทพเจ้าอาจจะลงโทษบุคคลที่ละเลยหน้าที่หรือกิจอันควรกระทำต่างๆ ได้ อำนาจเทพเจ้าที่จะให้คุณและโทษแต่ปัจจเจกบุคคลเหล่านี้ย่อมมีผลกระทบต่อชุมชนและรัฐพอๆ กัน  ดังนั้น ชุมชนหรือรัฐจะต้องปฏิบัติพิธีกรรมเช่นเดียวกับปัจเจกบุคคล การปฏิบัติพิธีกรรมของชุมชนหรือรัฐเหล่านี้กำหนดลงไว้เป็นหนังสือตำรา ที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ทำนองกฎหมายอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้รักษาการให้เป็นไปตามกฎหมายนี้คือพวกพระหรือปอนติฟ ปอนติฟทำหน้าที่ปฏิบัติพิธีกรรมต่างๆ หรือคอยแนะนำให้ผู้บริหารระดับสูงปฏิบัติพิธีกรรมตามขั้นตอนที่จำเป็นอย่างถูกต้อง สิ่งไหนที่ ปอนติฟ เห็นว่าทำแล้วมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นซึ่งอาจแปลความหมายว่าเป็นลางไม่ดี ก็จะสั่งให้หยุดยั้งหรือประกาศให้เป็นโมฆะก็ได้ (มัทนา เกษกมล : 2538)
สรุปได้ว่า ศาสนาของเทพเจ้าของชาวโรมันนั้นได้รับอิทธิพลมาจากตำนานเทพเจ้ากรีก และชาวโรมันก็นำมาและปรับเปลี่ยนเพื่อให้เข้ากับความเป็นโรมันมากที่สุด โดยมีการเคารพบูชาการทำพิธีกรรมแท่นบูชาโดย มีผู้นำและมีพิธีการที่เป็นรูปแบบที่สมเกียรติต่อเทพเจ้าและแสดงออกได้อย่างชัดเจนถึงความต้องการของชาวโรมัน โดยหวังผลตอบรับจากเทพเจ้าเป็นการตอนแทน และถ้าได้รับผลตอบแทนชาวโรมันจะทำการถวายบูชาซึ่งอาจเป็นสิ่งของหรืออื่นๆ ที่จะนำมาถวายแด่เทพเจ้าได้ โดยเทพเจ้าทั้ง 12 องค์ต่างก็มีหน้าที่และมีอำนาจที่แตกต่างกันไปทำให้การบูชาเทพเจ้านั้นเป็นไปตามแต่สิ่งที่ชาวโรมันต้องการ เช่น ถ้าต้องการอำนาจ ก็จะทำการบูชาเทพจูปิเตอร์ หรือถ้าต้องการชนะสงครามก็จะทำการบูชาเทพ มาร์ส เป็นต้น อย่างไรก็ดีศาสนาเทพเจ้าเริ่มไม่เป็นที่นิยมให้กับชาวโรมันเพราะว่าในหลายๆ ครั้งเหล่าเทพเจ้าที่เขาบูชาไม่สามารถให้ในสิ่งที่ต้องการได้ ผนวกกับศาสนาคริสต์ เริ่มมีบทบาทมากในสังคมทำให้ศาสนาเทพเจ้าไม่กลายเป็นที่ต้องการเพราะไม่สามารถตอบสนองให้กับประชาชนได้จนกระทั้งศาสนาเทพเจ้าค่อยๆ หายไปในสมัยที่ศาสนาคริสต์เจริญรุ่งเรืองมากขึ้น

แหล่งอ้างอิง

Google : วิกิพีเดีย; สารานุกรม หมวดหมู่เทพเจ้า
ริก ไรออร์แดน.   (2553).    เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับ สายฟ้าที่หายไป.    กรุงเทพฯ  :  สำนักพิมพ์เอ็นเตอร์บุ๊คส์.
มัทนา   เกษกมล(ผู้แปล).   ’อารยธรรมตะวันตกยุคโบราณ’   กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์สาระ,2538.
ฮักซ์ลี่, จูเลียน, เซอร์ และคนอื่นๆ. วิวัฒนาการแห่งความคิดมนุษย์และโลก.                                               
แปลจาก  The Growth of Ideas :   Man and the World. โดย จุฑาทิตย์   อุมะวิชนี.   กรุงเทพมหานคร  :  อมรินทร์การพิมพ์, 2526.
โฮลลิสเตอร์,   ซี.   วอร์เรน.   รากฐานของวัฒนธรรมตะวันตก.   แปลจาก   Roots of Western Tradition     
โดย   วไล  ณ  ป้อมเพชร. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์สร้างสรรค์, 2524.
Barn,   Harryn   Elmer.   An Interllectual and Cultural  History of Western World.  Vol.l. 3d. revsed.  
New York  :  Dover Publication,  Inc.,   1965.
Diana Bowder. (1980) Who was who in the Roman World. Phaidon Press Limited Oxford.